у Траццякоўцы з легендарнымі волатамі
у Траццякоўцы з легендарнымі волатамі

Дзяўчына, якую шмат хто ведае ў твар і ведае яе імя — Паліна. Паліна Ручан — адна з больш чым шасці Палін парафіі, і сёння гаворка пра яе.

— Паліна, цябе шмат хто ведае, але пра цябе мала ведаюць. Хочам пазнаёміць сёння з табой нашую парафію і кожнага, хто будзе чытаць гэты матэрыял.

— Мне 21 год. Я студэнтка апошняга курса Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта механіка-матэматычнага факультэту. Яшчэ я вучуся ў катэхетычным каледжы ім. Зыгмунта Лазінскага ў Баранавічах на 1 курсе.

Я нарадзілася ў сям'і, у якой кожную нядзелю хадзілі ў касцёл. У дзяцінстве я вельмі любіла праводзіць час з бабуляй, мы разам з ёй ездзілі на дачу, гэта былі вельмі класныя паездкі ў электрычцы, калі мы разам сядалі і рашалі матэматыку.

Дзякуючы таму, што бабуля любіла матэматыку, я яе таксама палюбіла. Я ведала, што маляваць, спяваць і танцаваць у мяне не атрымліваецца і таму я перастала за гэта брацца, а вось вучыць табліцу множання ў 5 год для мяне было класна. У мяне гэта атрымлівалася і гэта мне падабалася, таму я рашала задачы.

— Касманаўт ці бібліятэкар? Кім ты марыла стаць у дзяцінстве?

— У школьныя гады я займалася шмат чым і хадзіла ў розныя гурткі. Я не ведаю, чаму так было, можа я хацела шмат чаго спрабаваць. Я памятаю, што хадзіла і на бадмінтон, і на харэаграфію, і на маляванне, і на ангельскі. У мяне было зазвычай шмат спраў, і маці заўсёды казала, што трэба штосьці выбраць, бо нельга займацца ўсім і адразу. І так сапраўды ёсць.

Мне хацелася ўсё спрабаваць, і таму ў розныя перыяды жыцця я хацела мець розныя прафесіі. Напрыклад, я хацела быць ветэрынарам у той момант, калі мне вельмі быў патрэбны сабака, пасля я хацела стаць урачом, але калі пачала вывучаць біялогію, зразумела, што нічога не атрымаецца. І яшчэ я хацела стаць настаўніцай, астрафізікам і выратавальнікам.

Мой выбар прафесіі ніколі не быў звязаны з заробкамі, умовамі працы. Для мяне заўсёды было важным, каб тое, што я буду рабіць, мне падабалася. Калі сваім хобі я змагла б сябе пракарміць, то гэта быў бы мой ідэальны выбар.

— Матэматыка ў галаве, ці ў сэрцы? Чым ёсць матэматычныя тоеснасці ў тваім жыцці?

— Матэматыка ў маім жыцці ўжо даўно з’яўляецца не толькі вучобай, але і маёй працай. Я працую чацвёрты год з дзецьмі, выкладаю матэматыку, таму матэматыка для мяне — гэта такі інструмент для таго, каб знайсці кантакт з гэтымі маленькімі людзьмі.

У мяне ёсць група дзяцей, якая прыходзіць займацца, і гледзячы на іх я разумею, што матэматыка іх цікавіць, але не ўсе яны стануць інжэнерамі ці праграмістамі. Кожны пойдзе сваім шляхам, я разумею, што для іх матэматыка — гэта тое, што надае нейкую цікавасць жыццю зараз, інтарэс да навучання, які я і стараюся падтрымліваць.

На занятках для мяне важна ўсталяваць кантакт з дзецьмі, каб растлумачыць ім нешта больш важнае, чым праграмны матэрыял.

— Я + капліца = …?

— У маёй сям'і па пэўным абставінам сталася так, што ў нас няма нейкай канкрэтнай парафіі, у якую б мы заўсёды хадзілі і адчувалі сваю адказнасць за яе. Былі сітуацыі, калі падчас з’езда моладзі казалі: «ты Паліна з Мінску, а з якой парафіі?» І я ніколі не магла сфармуляваць адказ на гэтае пытанне.

Не магу сказаць, што я нешта шукала, проста быў момант, калі я зайшла ў нашу капліцу, як і ў іншыя святыні Мінска, зайшла і «ужо не выйшла», гэта было нешта роднае, сваё, пры тым, што я там нікога не ведала. Я зразумела, што гэта месца, дзе я хачу быць у супольнасці, парафіі, якую ўжо называю сям'ёй, напаўняцца тым, чым жывуць гэтыя людзі, раздзяляць з імі свой час. Быць парафіянкай — гэта гонар для мяне.

Зараз у парафіі я з'яўляюся адказнай за наш парафіяльны Caritas, валанцёрам сайта Jan.by.

Летам я вельмі люблю быць на Канікулах з Богам. У мінулым годзе была аніматарам на Канікулах з Богам у Мінску і два тыдні служыла на выяздных.

Кожную сераду я хаджу на катэхэзу.

— Чаму ты выбіраеш тое, што выбіраеш?

— Гэта кантакт з Богам праз тое, што ты робіш. Я адчуваю, што маю тое, чым магу падзяліцца з іншымі.

Шмат чым з гэтага я ніколі не займалася ў жыцці. Ніколі не пісала артыкулы на сайт, але пачаўшы гэта рабіць, зразумела, што гэта класная сфера дзейнасці. Напэўна ва ўсім гэтым ёсць нейкі азарт.

Я не адчуваю, што гэта мая праца, сапраўды, мне няцяжка гэта рабіць, я атрымліваю радасць, калі бачу, што іншым гэта патрэбна. Я адчуваю, што ў нейкай ступені мяне гэта набліжае да Бога.

— Ці бываюць крызісы і спады тваёй актыўнасці?

— Шчыра кажучы, у такім спадзе я жыла раней 3 гады назад. Да пачатку маёй актыўнай дзейнасці быў спад, і я адчувала, што магу спаць і не высыпацца, цэлы дзень рабіць нейкія справы і да канца дня нічога не зрабіць, у гэтым я бачу спад. Зараз Бог дае мне нейкую энергію і сілы. Гэта Божая ласка, што я магу шмат усяго рабіць. Вельмі важна правільна ўсё арганізаваць.

За апошнія гады магу ўспомніць пару дзён, калі я была стомленая і гэта таксама крута, бо ты адчуваеш, што ты жывеш. Дастаткова выспацца, і ты зноў гатовы шмат рабіць.

— Ці не пужае цябе адказнасць за тыя справы, якія табе даручаюць?

— У адносінах з усімі членамі парафіі (сапраўды магу так «гучна» сказаць) у мяне ёсць давер. Я не ведаю, адкуль ён. Я адчуваю сябе часткай сям'і, дзе кожны выконвае нейкія ролі.

Калі ксёндз дае нейкае заданне мне, я думаю як мне апраўдаць яго чаканні. Я не буду пытаць, чаму менавіта я буду рабіць гэта, я задам сабе пытанне, як гэта зрабіць найбольш якасна.

Разумею ўсю сур'ёзнасць сваіх дзеянняў, але калі мне нешта даручаюць, то думаю аб тым, што я змагу з гэтым справіцца.

— Падарункі ад Бога «проста так», бывае?

— Канешне, я кожны дзень гэта бачу і дзякую за тое, што Ён так шмат дае. Парафія — для мяне вялікі Дар. Я нават не прасіла і можа шмат не думала аб гэтым, але Бог даў мне яе.

Бог падарыў вялікі клопат ад людзей, якія побач. Бог так пра мяне клапоціцца, і я магу шмат з гэтага пераймаць. Нават калі было так, што нехта некалі зрабіў мне дрэннае, Бог дае ласку не памятаць гэта і не пераносіць зло ў адносіны з іншымі людзьмі, а заўсёды быць адкрытай і прынімаць людзей. Клопат маіх сяброў, якіх мне таксама падарыў Бог, вельмі адчувальны. Гэта вельмі прыемна, калі ў адносінах заўважаюць дробязі і клапоцяцца пра цябе, пачынаючы ад «ці ты галодная?» і заканчваючы малітвай за цябе, што безумоўна вельмі важна! Як жа гэта неверагодна!

— Чым ёсць для цябе Божая любоў?

— Тэма Божай любові такая шырокая, хоць раней я так не думала. Зараз разумею, што ва ўсім ёсць любоў Бога. Ты прачынаешся раніцай — і гэта любоў Бога, свеціць сонца — гэта праяўленне ўсё той жа Вялікай Любові. Кожны механізм, які працуе ў маім арганізме — гэта любоў Бога. І гэта акіян невычэрпнай любові, а ты гліняны сасуд. Ты не можаш сабраць у сабе увесь акіян, але ты можаш напаўняцца, можаш пераліваць тое, што маеш, у іншыя сасуды. І зноў напаўняцца... Гэта бясконца.

Шмат рэчаў, якія Бог змяняе ўва мне.

Самае простае — гэта прага матэрыяльных рэчаў. Раней на выезд мне хацелася браць вялікую торбу рэчаў, зараз мне хопіць заплечніка. Рэчы — не самае галоўнае ў жыцці. Прайшло жаданне мець нешта лепшае і кожны раз купляць больш новы тэлефон. Я разумею, што грошы — гэта важна, і без іх мы не можам існаваць. Банальна, бачачы будоўлю касцёла, я разумею: так, грошы гэта важна, але гэта толькі інструмент. Я магу выкарыстоўваць сродкі з карысцю, а магу марнаваць. Маючы выбар, я выбіраю разумны падыход да грошаў і іх траты.

У духоўным плане змяніўся падыход да малітвы. Я пачала падыходзіць да малітвы як да асабістых адносін з Богам. Прыйшло разуменне глыбіні Святой Імшы. Гэта спрыяе таму, што я стараюся штодня быць на Эўхарыстыі, бо бачу патрэбу ў аздараўленні маёй душы і дзякаванні за ўсё Богу.

— Паліна, ты шмат дзе бываеш, гэта геаграфія ці штосьці большае?

— Любоў да падарожжаў — гэта з дзяцінства. На цяперашні момант я наведала каля 20 краін свету.

Любові да падарожжаў я ўдзячная сваёй маці, якая заўсёды старалася паказаць сваім дзецям гэты свет, культуру іншых народаў, каб пашырыць кругагляд, даць новыя эмоцыі і перажыванні. Зараз для мяне выезды — частка майго жыцця, якая мне падабаецца. Кожнае падарожжа мае сваю мэту. Некаторыя паездкі маюць глыбока духоўны характар, я магла б назваць іх сваёй пілігрымкай. Можа будуць людзі, якія скажуць, што для перамены жыцця ці аднаўлення сябе дастаткова пайсці ў касцёл, дзе ёсць Найсвяцейшы Сакрамэнт, і стаць там на каленях. Для мяне гэта нешта іншае, бо я па-іншаму перажываю сустрэчу з Богам, калі маю шлях да такога касцёла. Я там шукаю сілы для таго, каб вярнуцца ў штодзённасць і займацца тым, чым я займаюся. З прыходам у парафію ў мяне павялічылася колькасць выездаў, бо Душпастырства Моладзі Хрыста «Адзіныя сэрцам» (далей ДМХ — заўв.рэд.) вельмі любіць іх, і гэта для нас падкрэслівае важнасць супольнасці.

Выезд у горы — гэта адзін з самых яскравых успамінаў, мы былі разам больш 10 дзён 24/7 і перажывалі ўсё разам. Не, мы не маліліся ўвесь час, але былі адзінымі і для гэтага нам было дастаткова зрабіць прыпынак зыходзячы з г. Рысы, каб паслухаць цішыню. Каб атрымаць асалоду, можна проста маўчаць, разам гатаваць сняданне, абед і вячэру, і гэта разам стварае такую кампазіцыю, якая заўсёды застанецца ў сэрцы, таму што мы адчуваем, што мы з Богам.

Зазвычай цікавыя прыгоды пачынаюцца з тэлефоннага званка ксяндза Уладзіміра і слоў: «чым ты сёння займаешся?» (смяецца — заўв. аўт.).

— Якія ты маеш хобі, чым цікавішся?

— Я люблю глядзець фільмы. У нейкі момант я зразумела, што глядзець безсэнсоўныя фільмы, гэта безсэнсоўна (смяецца — заўв. аўт.). Я пачала глядзець фільмы для свайго развіцця. Зараз я лічу сябе кладзезям добрых фільмаў і, здаецца, магу, ведаючы чалавека, штосьці яму параіць. Мне падабаюцца гістарычныя фільмы, бо гісторыя — гэта цікава, гэта тое, на чым можна вучыцца, бачыць некаторыя жыццёвыя абставіны з боку. Ведаючы тое, што здарылася раней, я бачу наступствы канкрэтных сітуацый.

Таксама я люблю праводзіць час з сябрамі і іншымі людзьмі, пры гэтым маю у гэтым баланс. Часам я хачу пабыць адна. Здаецца, у гэтым я знаходжу нейкі свой сэнс.

Яшчэ я стараюся займацца сваім сабакам і люблю яго.

На пытанне, ці хоча Паліна распавесці што-небудзь пра ДМХ, яна ўсміхнулася і сказала: «так, канешне, а ў цябе ёсць вольныя 3 гадзіны?».

— Я памятаю сваю першую катэхезу на Лідскай. Я прыйшла ў верасні 2018 і ўбачыла моладзь, якая называлася «моладзь Хрыста», і я зразумела, што гэта так, таму што тое, пра што яны размаўлялі і як кожны з іх асабіста перажываў моманты нашай супольнай малітвы — неверагодна. Цікава, кожны генерыраваў нешта ўнікальнае, і я падумала: «Як блізка яны Бога, ого!‎‎ Якія ў іх думкі, ого!» Мяне гэта натхняла.

З цягам часу ў адносінах з удзельнікамі ДМХ я пачала разумець, што некаторых магу назваць сябрамі. Менавіта ў гэтых адносінах ёсць Бог. І я разумею, што хачу называць сяброўствам толькі тыя адносіны, ў якіх ёсць Бог.

Але нават у такой добрай атмасферы існуе пытанне камунікацыі, і часам ад гэтага мы перажываем цяжкасці ў адносінах, але ў такіх выпадках заўсёды ў нас ёсць два варыянты: разабрацца з праблемай і ўмацаваць нашыя адносіны з бліжнім, або замаўчываць агіды, абражацца на кагосьці і страціць тыя добрыя адносіны, якія былі.

ДМХ — гэта людзі, сярод якіх я ўбачыла жывую малітву. Яны моляцца не таму, што трэба памаліцца, бо вось настаў нейкі час (акрамя малітвы ў 22.30). Кожная малітва гэта кантакт з Богам. Тут вялікім прыкладам з'яўляюцца святары.

Важна тое, што моманты нефармальных адносін па-іншаму адкрываюць людзей. Часам новаму чалавеку не трэба прыйшоўшы доўга пра сябе расказваць, дастаткова разам перажываць нейкія сітуацыі, і ты будзеш разумець, хто гэты чалавек.

Мы пазнаём адно аднаго. Я разумею, што ёсць людзі, якіх я ведаю не адзін год, але я не перастаю іх пазнаваць.

Апекуном ДМХ з'яўляецца св. Папа Ян Павел II, які будучы маладым чалавекам, граў у тэатры. У коле сяброў у час пераследу за веру ў Польшчы ў тэатры была радасць, што ён разам з сябрамі належаць да Касцёла і займаюцца адной справай. Калі мы выбралі апекуном менавіта гэтага святога — мы разам паглядзелі фільм (які ўсім вельмі раю) «Караль — чалавек, які стаў Папам». Быў момант, калі Караль Вайтыла са сваімі паплечнікамі віталі адно аднаго словамі: „Unum cor et anima una“. Тлумачачы з латыні гэта азначае: «адзіныя сэрцам і душою» (Дз 4:32).

Нас гэта вельмі кранула, і мы вырашылі, што хочам падтрымліваць гэтую традыцыю. Зараз гэта стыль нашага развітання. Таму ідучы дадому або па ўласных справах, мы нагадваем адно аднаму, што мы адзіныя.

 

Размаўляла Паліна Івашкевіч